ویلیام شکسپیر نویسنده ای انگلیسی و متعلق به دوره نهایی رنسانس است. او دوران سیاه قرون وسطی را پشت سر گذاشته و انسان را با همه ی عیب ها و ضعف ها و شکوهش مورد بررسی قرار می دهد و در آثارش با زیبایی کامل تصویر می کند. نگاهی به شکسپیر، نویسنده ای ماندگار که فراتر از زمان و مکان خویش می نویسد باید در چهارچوب اندیشه اثرش و ساختار آن باشد.

نمایشنامه های شکسپیر را به دسته های مختلف تقسیم کرده اند و نمایشنامه "رام کردن زن سرکش" جزو نمایشنامه های کمدی اوست. نمایشی که از کمدی موقعیت شکل می گیرد و برای همین موقعیت های مضحک این نمایش برای خواننده یا بیننده تولید خنده می کند. دختر زبان دراز ثروتمندی که هیچکس حتی پدرش حریفش نیست و از سوی دیگر زمانه ای که دختر بالاخره باید شوهر کند حتی اگر آن دختر کاتارینای گستاخ باشد، خنده آور است.

ببخشید بنده نه جنوبی ام و نه چادری و نه برقعی خواهم شد اما وقتی یک سایتی که ادعا می کند فمینیستی است بیاید و با یک انشای دبستانی در تبلیغ حجاب و یا با "برقع سبز به چشم به استقبال برابري ، آزادي و عدالت" بشتابد را تبلیغ کند و برایمان با صدایی به ظاهر "گرم و هيجان زده  از سبزي برقع هايي بگویند كه اين روزها به بازار آمده"... و تصادفاً این برقع حجاب نیست بلکه با برقع زنان افغان و برقع هاي طالباني فرق دارد و یک دنیا صغرا و کبرا چیدن برای تبلیغ حجاب"

ندا وقتی کشته شد نه مقنعه داشت و نه حجاب
ندا قلبی سرخ بود که برای آزادی می طپید و با شلیک گلوله ای ناگهان از حرکت ایستاد!
دردش را می فهمی آقای مجسمه ساز و تندیس پرداز

در دوران مدرن، دیگر این لیلی قرون وسطایی نیست که برای لحظه ای به معشوق رخ بنمایاند و باقی ماجرا شرح دلدادگی و شوریدگی مجنون به او باشد. لیلی های زمانه از پشت پرده ها و خیمه به در آمده اند و قلم به دست گرفته اند و حدیث روزگار خود را می نویسند تا صدای خود را به گوش جهانیان برسانند و از اتفاقات پشت صحنه، پرده بردارند. دوران مدرن، دوران به صحنه آمدن زنان و به سخن در آمدن ایشان است.

دیگر کشیدن عکس رخ یار پایان یافته است. دیگر لیلی و عشق معنایی ندارد. دو چشمان لیلی برای خلوت است. نقاش زمانه، عکاس دوران دیگر بر روی "چشمان لیلی" متوقف نمی ماند بلکه از روزگار کریهی که در آن به سر می بریم عکس  می گیرد و به جهان نشان می دهد.